Ik leefde jarenlang in een stressvolle thuissituatie – Alvin, 21 jaar
“Ik moest alleen nog een mail sturen, ook dat vond ik heel moeilijk.”
Hoe ben je bij JAC terechtgekomen?
Ik woonde toen nog bij mijn papa in Nederland en dat liep niet goed. Mijn mama die in België woont, merkte dat het niet goed ging met mij. Zij zocht een plek waar ik hulp kon krijgen en kwam uit bij JAC (Jongerenaanbod CAW). Omdat ik bellen vreselijk vond, deed mijn mama dat eerste telefoontje voor mij. Ik moest alleen nog een mail sturen om een afspraak te maken. Ook dat mailtje sturen vond ik heel moeilijk, maar ik deed het uiteindelijk toch.
Wat maakte die eerste stap zo lastig?
Ik stelde het vaak uit. Het was nieuw voor mij, ik kende het niet en moest gaan praten over mezelf. Dat vind ik sowieso moeilijk.
Was het daarna makkelijker om naar JAC te komen?
Ja, na de eerste keer ging het beter. Nieuwe dingen vind ik altijd spannend. Toen ik mijn laatste werkplek voor het eerst bezocht, raakte ik ook in paniek omdat ik de ingang niet vond. Kleine dingen kunnen het soms lastig maken. Ik zet die stappen wel, maar neem er de tijd voor.
Hoe voelde je je bij het eerste gesprek?
Het was raar om zo over mijn leven te praten met Davien, de hulpverlener die me toen begeleidde, maar het moest gebeuren. In dat eerste gesprek vertelde ik meteen veel belangrijke dingen. Dat was intens, maar het luchtte ook op.
Waarmee hielp Davien jou?
Met veel praktische dingen. Zoals het regelen van papieren, en soms ging hij mee naar bijvoorbeeld het OCMW, de politie of een juridisch adviseur. Zo kon ik uiteindelijk zelfstandig wonen.
Woon je nu alleen?
Ja, met mijn twee katten Chicka en Shadow.
“Soms was ik zo gespannen dat ik een glas niet vast kon houden.”
Ging alleen wonen meteen goed?
Nee, ik had lang in een stressvolle situatie geleefd. De eerste maanden alleen wonen waren moeilijk. Soms was ik zo gespannen dat ik een glas niet vast kon houden.
Hoe gaat het nu?
Het ging een tijd goed. Ik had mijn hobby’s en kreeg naast JAC ook hulp van mijn huisarts, het Centrum Geestelijke Gezondheidszorg en woonbegeleiding. Eerder dit jaar kreeg ik het weer moeilijk, maar Davien bleef contact houden. Dat hielp echt. Ik moet goed op mezelf blijven letten.
Hoe ga je om met het huishouden?
Huishouden en ik, dat gaat niet altijd goed samen. Voor het verschonen van de kattenbak zet ik een herinnering op mijn telefoon, dat werkt. Poetsen lukt minder goed (lacht).
Wat geeft jou energie?
Urban exploring, foto’s maken van verlaten gebouwen. Dan ben ik weg van huis, met vrienden en lachen we veel. Wanneer ik thuis ben, zet ik de PlayStation aan of ga ik tekenen. Dat helpt me mijn hoofd leegmaken.
“Mensen moeten zelf gehopen willen worden.”
Wat zou je jongeren meegeven die twijfelen om hulp te zoeken?
Ik heb iemand aangeraden JAC te contacteren. Of ze dat doet, weet ik niet. Mensen moeten ook zelf geholpen willen worden. Het is makkelijk om anderen de schuld te geven, maar soms ligt het probleem ook bij jezelf. Als je dat durft te zien, kun je geholpen worden. Veel mensen denken dat zo’n hulp niets voor hen is. Maar als je openstaat, kom je heel ver.