“Ik wou écht niet meer naar huis.” – Assiya, 19 jaar 

Wat maakte dat je niet meer naar huis wilde? 

Mijn mama heeft al lang psychische problemen en gebruikt ook middelen. We hadden vaak ruzie thuis. Op een dag liep het zo uit de hand dat mijn broer en ik op straat stonden. Ze had ons uit huis gezet. We wisten echt niet wat doen. Via school zijn we dan bij JAC terechtgekomen.

“Vanaf het eerste geprek voelde ik me welkom. Ik voelde me veilig.”

Was dat een moeilijke stap? 

Ja, die eerste stap zetten was niet vanzelfsprekend. Maar toen ik voelde dat ik écht niet meer naar huis wou, wist ik dat ik iets anders moest zoeken. Mijn tante zei ook dat het beter was om niet terug te keren, omdat het daar nooit zou veranderen. Gelukkig heeft mijn school me geholpen om bij JAC terecht te komen. Vanaf het eerste gesprek voelde ik me welkom. Ik voelde me veilig. Het was alsof ik niet met een vreemde sprak, maar met iemand die echt wilde luisteren.

Hoe was dat, samen met je broer naar JAC gaan? 

In het begin zochten we samen naar een oplossing. Maar na een tijdje ging mijn broer terug naar huis. Voor mij voelde dat niet juist. Ik bleef gesprekken hebben bij JAC. Ik voelde dat ik daar nog nood aan had.

“Als ik wou dat er iets veranderde, moest ik zelf iets doen.”

Twijfelde je soms of je toch terug naar huis moest gaan? 

Ja, heel vaak. Je denkt toch: het is je moeder, je familie. Hans, mijn begeleider bij JAC, begreep dat. Hij zei dat het normaal is om te twijfelen, en dat het moeilijk is om afscheid te nemen van thuis. Maar hij liet me ook zien dat, als ik echt wou dat er iets veranderde, ik zélf iets moest doen. Dat bleef hangen. Na een tijdje voelde ik: ik ben er klaar voor. Ik kom terug, en deze keer neem ik de stap echt.

Wat is er toen gebeurd? 

Ik ben terug thuis gaan wonen, maar al snel liep het opnieuw fout. Mijn mama begon me te bedreigen, zelfs fysiek aan te vallen. Dat was het moment waarop ik wist: dit moet stoppen. Ik ben weggegaan en vond tijdelijk opvang bij mijn tante. Maar mama bleef me opzoeken en dreigde opnieuw. Daarom kon ik daar niet blijven.

Hoe ben je dan verder geholpen? 

Samen met JAC zochten we naar een plek in een opvangcentrum. Ik ben daar nu nog. Vanuit die plek ben ik intensief beginnen zoeken naar een eigen studio. Elke dag zocht ik online, belde ik, ging ik kijken. Het was moeilijk, maar ik heb iets gevonden. Eindelijk.

Wat betekende JAC voor jou tijdens die zoektocht? 

Ik wist niet waar ik moest beginnen met het zoeken van een woning, of hoe je al die papieren moest invullen. Bij JAC hielpen ze me stap voor stap. Ze gaven me uitleg, maar lieten me ook zelf dingen doen. Ik had het gevoel dat ze in me geloofden, dat ik het kon. En daardoor begon ik ook in mezelf te geloven.

Hoe kijk je nu naar de toekomst? 

Positief. Ik weet dat het niet makkelijk zal zijn. Ik moet rondkomen met weinig geld, en ik heb nog niet veel mensen rondom mij. Maar ik heb wel mijn eigen plek. En ik kan me nu eindelijk focussen op school, op mezelf en op wat ik wil. Zonder JAC had ik dat nooit gekund.

Wat zou je andere jongeren willen zeggen? 

Als je voelt dat je je niet goed voelt, of dat het thuis moeilijk is: ga naar JAC. Echt. Je ouders hoeven dat niet te weten. In sommige culturen, ik ben van Marokkaanse afkomst, wordt verwacht dat je je ouders altijd respecteert, wat er ook gebeurt. Maar ik vind dat je ook aan jezelf mag denken. Je mag hopen dat het anders kan. Dat het béter kan. En soms moet je zelf de stap zetten om dat waar te maken.