In een onrustige thuissituatie, gaf JAC mij rust – Rashedah, 21 jaar 

Hoe zag je leven eruit voor je bij JAC terechtkwam?

Ik had het moeilijk thuis. Er waren veel spanningen, ruzies en soms zelfs familiaal geweld. Ik groeide op in een moslimgezin met strenge regels, zeker voor meisjes. Mijn oudere zussen waren al het huis uit, maar ik was de jongste en kreeg het vaak zwaar te verduren. Vooral met mijn vader botste het geregeld. Alles stapelde zich op, tot ik op mijn zestiende besloot om hulp te zoeken. Ik wou weten of ik alleen kon gaan wonen.

“In plaats daarvan begon ik met chatten via de website, anoniem. Achter een scherm voelde het veiliger.”

Kon je daar met iemand over praten?

Ik had al eens gepraat met een leerkracht en iemand van het CLB, maar mij echt verder helpen, deden ze niet. Ik wist dat JAC bestond, van een rondleiding op school een paar jaar eerder. Toch durfde ik niet meteen een afspraak te maken. In plaats daarvan begon ik met chatten via de website, anoniem. Achter een scherm voelde het veiliger. Tijdens die chat vertelde ik mijn verhaal, en de hulpverlener stelde voor om toch eens langs te komen.

Hoe was het om die eerste stap naar JAC te zetten?

Eng. Heel eng. Ik zei tegen mijn ouders dat ik naar school ging, maar liep onderweg JAC binnen. Ik was bang dat iemand mij zou zien en het zou doorvertellen. Maar tegelijk keek ik ook uit naar dat gesprek. Ik hoopte dat er eindelijk iets zou veranderen. Ik was nog minderjarig, dus niet alles kon zomaar. Ik was teleurgesteld, maar begreep het wel. Toch legde de hulpverlener alles duidelijk uit. Wat me dan opnieuw geruststelde.

Wat betekende JAC voor jou in die periode?

Er werd écht naar mij geluisterd. Ik kon alles vertellen, ook dingen die ik nergens anders durfde zeggen. Ze gaven mij geen pasklare antwoorden, maar toonden wel alle mogelijkheden en zochten samen met mij naar oplossingen. JAC begreep hoe moeilijk het thuis was.

“Ik was misschien een schande voor hen en hun cultuur. Maar tegelijkertijd moest ik ook aan mezelf denken.”

Wat vond je lastig aan de hulpverlening?

De bemiddeling met mijn ouders was zwaar. Ik had mijn verhaal gedaan en voelde me gesteund, maar dan moest dat ook met mijn moeder besproken worden. Ik was bang dat ze het niet zou begrijpen door haar achtergrond en onze cultuur. Ik dacht dat ik een schande was voor de familie. Maar ik moest ook aan mezelf denken. Uiteindelijk mocht ik tijdelijk bij mijn zus gaan wonen. Op mijn achttiende ben ik dan echt alleen gaan wonen. Dat voelde als een nieuw begin.

Hoe is je band met je mama nu?

Die is weer goed. Heel goed zelfs. Door wat afstand te nemen, hebben we elkaar opnieuw gevonden. We begrijpen elkaar beter en kunnen nu echt praten. Eigenlijk kan het op dit moment niet beter.

Wat heeft JAC je gebracht?

Rust. Opluchting. In die gesprekken kon ik mijn hart luchten, mijn zorgen delen en kreeg ik altijd duidelijke info waar ik mee verder kon. De hulpverlener hielp me ook toen er een lange wachttijd was voor begeleiding naar zelfstandig wonen. Tegen de tijd dat die begeleiding er eindelijk kwam, had ik al veel stappen gezet. Daarom heb ik die begeleiding snel afgebouwd. Ik voelde: ik kan dit. En ik wou de wachttijd van andere jongeren niet ophouden.

Hoe ziet je leven er vandaag uit?

Ik woon zelfstandig, studeer en werk als jobstudent. En ik heb een sterke band met mijn mama. Ik voel me sterker dan ooit!

“Ik wil jongeren helpen, zoals ze mij bij JAC hielpen.”

Wat wil je later graag doen?

Ik wil jongeren helpen, zoals ze mij bij JAC hielpen. Mijn ervaring heeft me geïnspireerd. Ik weet hoe moeilijk het is om de stap te zetten, zeker als je cultuur of omgeving daar niet voor openstaat. Ik wil jongeren tonen dat het kan. Dat ze mogen dromen en opkomen voor zichzelf.

Wat wil je andere jongeren meegeven?

Denk ook aan jezelf, niet alle reacties van anderen doen ertoe. Blijf niet zwijgen. Heb je het moeilijk? Praat erover. JAC is er echt voor jou, maakt niet uit wie je bent of waar je vandaan komt.

Wat wens je JAC toe?

Dat ze jongeren blijven ondersteunen zoals ze bij mij deden. En dat meer studenten in het hoger onderwijs JAC leren kennen. Het is zo’n waardevol aanbod, en het verdient het om beter gekend te zijn. Ik hoop ook dat jongeren sneller hulp krijgen, zonder lange wachtlijsten. Die wachtlijsten zijn het enige nadeel.