Mijn mama is depressief – Aïcha, 19 jaar
(Aïcha is een schuilnaam)
“Het JAC gaf me rust. Ik stond er niet meer alleen voor.”
Waarom ben je naar JAC gekomen?
Thuis ging het niet goed. Mijn mama was depressief en dat was voor mij heel zwaar. Ik maakte me constant zorgen. Op school kon ik me niet meer focussen. Er ging geen minuut voorbij dat ik er niet aan dacht. Ik zocht hulp. Eigenlijk voor haar, zodat ik de situatie kon verbeteren, maar ook voor mezelf.
Hoe heb je JAC gevonden?
Ik kende het al via school en het CLB. Maar toen voelde ik me er nog niet klaar voor. Later ging het thuis echt niet meer. De situatie met mijn mama ging enkel slechter. Ik zocht online hulp en kwam op de site van de Zelfmoordlijn. Ik kreeg er verschillende tips en daar stond ook JAC vermeld. Ik ben dan naar jac.be gegaan en de info die ik las sprak me aan. Het voelde veilig. Geen druk, gewoon vrijblijvend. Dat gaf mij een duwtje, ook al wist ik niet wat ik moest verwachten.
Welke verwachting had je bij ons?
Eerlijk? Iets heel serieus en oud. Zo’n mevrouw die zegt: “Wat scheelt er, meisje?” (lacht). Maar ik dacht: kom, gewoon proberen en we zien wel.
Wat gaf de doorslag om echt langs te komen?
Tijdens mijn examens hoorde ik een week niets van mijn mama. Ik kreeg schrik en maakte me zorgen. Ik dacht: straks heeft ze zichzelf iets aangedaan… Het ging zo ver dat ik op een moment besliste om de politie te bellen en hen te vragen om bij mijn mama langs te gaan. De angstgevoelens werden me teveel. Op school vroeg ik me telkens af of alles goed ging met haar, wat ze aan het doen was,… Toen voelde ik: ik zit vast. Ik ben toen binnengewandeld bij het JAC. Zonder afspraak. Ik moest met iemand praten.
Hoe was je eerste indruk?
Zó warm. Iedereen was vriendelijk en open. Ik voelde me welkom en had direct een leuke babbel met een hulpverlener. Niet meteen over problemen, gewoon over zijn job, thee en jeugdwerk. Dat stelde me gerust en gaf me een welkom gevoel.
“Ik dacht eerst: is mijn probleem wel erg genoeg?”
Wat betekent JAC voor jou?
Het is een plek waar ik altijd terechtkan. Ik dacht eerst: is mijn probleem wel erg genoeg? Kan ik hiervoor terecht bij JAC? Maar hier mag je gewoon jezelf zijn en elke vraag stellen. Ze luisteren echt. En het is gratis.
Heeft JAC iets veranderd voor jou?
Ja, heel veel. Ik ben samen met mijn papa naar een dienst VDIP (dienst voor Vroege Detectie van Psychiatrische stoornissen) gegaan die mama beter kan helpen. Dat was ook een drempel, mijn papa en ik… Na het bezoek begreep mijn papa de situatie beter en kon hij die ook uitleggen aan mijn tante. Zij is er nu ook bij betrokken. Op die manier begon ik meer steun te voelen. Dat maakte me vaker blij. Het had ook effect op mijn mama. Ze vertrouwde mij meer. Zelfs het OCMW van mama praat nu met mij. Dat geeft zoveel rust.
En hoe gaat het nu met jou?
Ik voelde me elke week beter. Wanneer ik naar JAC ging wist ik: ik ben ermee bezig. Ik hoefde niet meer alles op te kroppen. De stress verminderde week na week. Ik vertelde de situatie ook aan een paar vrienden. Tot mijn verbazing herkenden sommige zich erin. Dat gaf me kracht, mensen die mij begrijpen. Ik voel dat ik vooruitga. Ik ben meer open over wat er gebeurd in mijn leven. Ik huil niet meer elke dag. Ik weet: ik doe wat ik kan om beter te worden.
Het is voor mij nu ook duidelijk dat het niet mijn verantwoordelijkheid is. Mijn papa, mijn tante en het OCMW zijn betrokken. Voordien was ik alleen.
“Wanneer ik naar JAC ging wist ik: ik ben ermee bezig”
Wat wil je zeggen tegen jongeren in een gelijkaardige situatie?
Kom gewoon eens langs. Je moet niets uitleggen als je dat nog niet wil. Maar alleen blijven piekeren helpt niet. Ik dacht ook: ik los dit wel zelf op, ik heb niemand nodig. Ik wou ook niet alles uitleggen en erover praten. Maar soms heb je gewoon iemand nodig die luistert. En dat is oké. Je kan het maar proberen.