Mijn ouders lieten me vallen toen ze hoorden dat ik niet alleen een vorm van autisme heb, maar ook homo ben. – Arno, 19 jaar
Hoe zag je leven eruit voor je bij JAC terechtkwam?
Mijn leven was niet simpel. Toen ik zes was, zijn mijn ouders gescheiden. Later kreeg ik de diagnose van het syndroom van Asperger, een vorm van autisme. Mijn ouders wisten niet goed hoe met mij om te gaan. Dat zorgde voor veel spanning. Op mijn dertiende besliste de jeugdrechter om mij in een instelling te plaatsen, omdat het thuis echt niet meer ging.
“Toen ik op jongens viel en dat bekend raakte, begon het pesten”
Hoe was het voor jou op school en in die instellingen?
Niet gemakkelijk. Toen ik op jongens viel en dat bekend raakte, begon het pesten. Ik werd uitgelachen, lastiggevallen en zelfs in elkaar geslagen. De school deed daar weinig aan. Ze vonden dat ik het zelf uitlokte. En mijn ouders? Die zijn helemaal uit mijn leven verdwenen toen ze hoorden dat ik homo ben.
Wat gebeurde er toen je achttien werd?
De dag na mijn verjaardag stond ik letterlijk op straat. Ik mocht niet langer in de jeugdhulp blijven. Ik belandde tijdelijk in een opvanghuis in Leuven, tussen mensen met een verslaving of psychiatrische problemen. Dat was zwaar. Gelukkig kon ik daarna terecht in een themahuis van CAW Halle-Vilvoorde. Net op tijd, want ik voelde dat ik opnieuw in een depressie zakte. Soms voel ik dat mijn omgeving veel van mij verwacht. Leer me kennen en je zal zien dat ik ook maar een jongere ben. Ik weet dat mijn goede eigenschappen zoals uitbundig, eerlijk, spontaan, ook mijn zwaktes zijn wanneer je er ‘té’ voor plaatst.
Waar woon je nu?
Ik woon nu deels bij mijn bomma in Brussel en deels in het ‘Doorstroomhuis’ een plek waar jongeren begeleiding krijgen richting zelfstandig wonen. Mijn bomma was er altijd voor mij. Zij ziet me graag zoals ik ben. En ook mijn meter helpt me als ik het moeilijk heb of vastzit met papierwerk.
Hoe kwam je bij JAC terecht?
Doordat ik in Brussel ging wonen, kwam ik bij JAC Brussel (jongerenaanbod CAW) terecht. Sindsdien is Laura van JAC mijn vaste hulpverlener. Zij helpt me op weg naar zelfstandigheid.
Wat doet Laura voor jou?
In het begin kwam ik bijna elke week naar JAC. Laura hielp me met mijn administratie en zocht samen met mij naar vrijetijdsactiviteiten om uit mijn isolement te raken. Ook hielp ze bij mijn zoektocht om via middenjury mijn middelbaar diploma te halen. Ze ging met me mee wanneer ik steun nodig had, pleite voor mij wanneer anderen aan me twijfelden. Nu zie ik haar nog om de drie à vier weken. Als ik straks zelfstandig woon, zal een andere hulpverlener de dagelijkse begeleiding overnemen. Maar ik weet dat ik altijd nog bij haar terechtkan.
“Ik blijf werken aan mezelf, stap voor stap.”
Hoe vul je je dagen?
Ik ben vrijwilliger bij Autisme Action, waar ik andere jongeren help als ervaringsdeskundige. Daarnaast werk ik ook mee bij Ex Æquo, een gezondheidsorganisatie voor mannen die seks hebben met mannen. Binnenkort start ik opnieuw met zes maanden dagtherapie. Ik blijf werken aan mezelf, stap voor stap.
Wat betekent zelfstandig worden voor jou?
Dat ik mijn eigen leven leer leiden, maar wel met hulp op de achtergrond. Om de twee à drie maanden organiseren we een rondetafel met alle hulpverleners die mij helpen. Ik geef dan zelf aan wat goed gaat en wat moeilijk loopt. Ik ben de regisseur van mijn eigen traject.
Wat zou je andere jongeren willen meegeven?
Durf hulp te vragen. Ik heb geleerd dat je voor je dromen moet gaan, maar dat het oké is om daar hulp bij nodig te hebben. En dat je geduld moet hebben, want soms wil ik sneller dan goed voor me is. Maar tijd helpt.