Zelfs als je leven perfect lijkt, kan je ongelukkig zijn – Lauren, 24 jaar
Hoe zag je leven eruit voor je bij JAC terechtkwam?
Ik groeide op in een warm gezin, studeerde af als leerkracht lager onderwijs en in toegepaste psychologie, en woon nu samen met mijn vriendin in een fijn appartement. Op papier leek alles goed te gaan. Maar toch worstelde ik al jaren met sombere gedachten. Ik begon me af te vragen: ben ik wel goed bezig? Maak ik wel een verschil? Wat is eigenlijk het nut van het leven? Die vragen bleven maar rondgaan in mijn hoofd.
Hoe heb je de stap gezet naar hulp?
Ik herinnerde me een presentatie op de middelbare school, gegeven door medewerkers van JAC. Ze vertelden toen dat je bij hen terechtkan als je je niet goed voelt. Dat bleef hangen. Op een dag ging ik naar hun website en zag ik dat je kon chatten met een hulpverlener. Dat voelde laagdrempelig en veilig, dus heb ik dat gedaan. Zo kwam ik bij Kendy terecht.
“Zonder die chatfunctie weet ik niet of ik ooit hulp had gezocht.”
Wat betekende de chatfunctie voor jou?
Heel veel. Zonder die chatfunctie weet ik niet of ik ooit hulp had gezocht. Je voelt je minder beoordeeld en je kan op elk moment het gesprek stoppen. Niemand ziet dat je hulp zoekt. Voor mij was dat echt de eerste stap.
Hoe ging het contact verder?
Na die eerste chats zijn we beginnen mailen. Vijf maanden lang, aan een stevig tempo. Voor mij voelde mailen veiliger dan meteen afspreken. Maar die mails hielpen me wel om vertrouwen op te bouwen. Uiteindelijk voelde ik me klaar voor een eerste gesprek in een JAC Huis.
Hoe was die eerste ontmoeting?
Spannend, maar Kendy voelde meteen vertrouwd. Ze voelde aan dat ik misschien meer hulp nodig had dan ik zelf durfde toe te geven. Toen ze voorstelde om gespecialiseerde therapie te volgen, had ik daar eerst geen zin in. Ik wilde mijn verhaal niet opnieuw doen. Maar Kendy gaf me de tijd om daarover na te denken. Een maand later nam zij zelf opnieuw contact met me op, en dat gaf me het gevoel dat ik niet vergeten was.
Wat gebeurde er toen?
Ik besloot de stap naar therapie toch te zetten. Kendy stelde voor om samen naar het eerste gesprek te gaan. Dat hielp echt. Het was een grote drempel, maar doordat zij meeging, voelde het iets minder eng. Dat eerste gesprek viel zwaar, maar Kendy hielp me om dat te relativeren en moedigde me aan om vol te houden.
“Het leven voelt soms als een berg die je moet beklimmen, zoals de Mount Everest.”
Hoe voel je je nu?
Het blijft moeilijk. Ik worstel nog vaak met dezelfde vragen. Ik voel me soms schuldig tegenover mijn vriendin als ik niet gewoon gelukkig kan zijn. Het leven voelt soms als een berg die je moet beklimmen, zoals de Mount Everest. Maar JAC gaf me wandelstokken, bruggetjes, ladders. Dankzij Kendy heb ik de moed gevonden om aan therapie te beginnen en verder te blijven gaan.
Wat zou je andere jongeren willen meegeven?
Zelfs als je omgeving denkt dat je alles hebt, mag je hulp vragen. En als praten te moeilijk is, zijn er ook andere manieren. Voor mij was dat eerst chatten, dan mailen. Zoek wat bij je past, maar zet de stap. Je hoeft het niet alleen te doen.